تاثیر مد غرب بر مد و فشن امروز

تاثیر پذیری از مد و فشن غرب

اهمیت پوشش و طراحی لباس چیز جدیدی نیست؛ با نگاهی به تمدن های بزرگ گذشته می توان به اهمیت زیبایی شناسی و پوشش و آراستگی، چه در میان بانوان و چه در بین سران حکومت پی برد.

شکل گیری مد به عنوان یک صنعت و هنر اما بیش از هر چیز نتیجه ی مستقیم مدرنیسم است. با افزایش مصرف گرایی و فراهم شدن تولیدات انبوه به واسطه ی ابزار آلات صنعتی، پوشش و لباس نی شکل دیگری به خود گرفت.

طراحی لباس به شکل امروزی آن از اواسط قرن نوزدهم آغاز شد. به این ترتیب که چارلز فردریک ورثِ انگلیسی، برچسب نام خود را روی لباس هایی که طراحی می کرد دوخت. چندی بعد، خیاط خانه ها یا همان خانه های مد بسیاری در پاریس برپا شد و رفته رفته طراحی مد و لباس، به عنوان یک صنعت و هنر شناخته شد.

از طرفی پیروی از مد نیز در جوامع شهری مدرن به صورت یک خورده فرهنگ جا افتاد.به گفته ی لِوی اشتروسِ انسان شناس، پس از مرتفع شدن نیاز های اساسی در انسان یک نیاز دیگر تحت عنوان “نیاز به مورد توجه واقع شدن” مطرح می گردد. به نظر می رسد پیروی از مد راهکار خوبی برای این نیاز بنیادین انسان باشد.

در میان ملل و فرهنگ های مختلف این توجه و اهمیت به مد و فشن در سطوح مختلفی به چشم می خورد. اما در حوزه ی تولید و خلق، شاید بتوان گفت که کشور های غربی با توجه به پیشینه ای که دارند به عنوان قطب صنعت مد شناخته می شوند. البته این به آن معنا نیست که چیزی به عنوان طراحی لباس در میان کشور های دیگر به شم نخورد؛ اما باید پذیرفت که مدت زمان زیادیست که طراحی لباس در سایر کشور ها از جمله ایران، تحت تاثیر مستقیم جریان مد در کشور های اروپایی قرار دارد.

البته در کشوری مانند ایران به دلیل ضوابط خاص پوشش برای بانوان، داستان کمی متفاوت است. اصل پوشیده بودن و سنخیت با هنجار های اجتماعی پذیرفته شده در جامعه، باعث شده طراحی لباس چندان هم طبق اصول و زیبایی شناسی غربی رشد نکند. شاید بتوان ادعا کرد که تا یک دهه ی پیش، چیزی به عنوان طراحی لباس بومی، عملا وجود نداشت. بلکه لباس های غربی به همراه مانتو هایی که اغلب تولید کشور ترکیه یا چین بودند ، پوشیده می شد. طراحی این مانتو ها هم اغلب با کپی برداری از لباس های مشابه غربی انجام می شد.

ریشه ی این کپی برداری از نمونه های غربی را می توان در تاریخ مد گرایی در ایران جستجو کرد. در زمان قاجار و با سفر درباریان و دانشجویان به آن سوی مرز ها و همچنین حضور تجار و دیپلمات های اروپایی در شهر های ایران، کم کم زمینه ی تغییر نگرش در باب لباس و پوشش در میان ایرانی ها فراهم شد. زنان درباری هم جذب تفاوت های ساختاری لباس های زنان اروپایی شده بودند و همین امر، نقطه ی شروعی شد در مد گرایی به سبک غرب در ایران. از آن پس، درباریان شروع به گرته برداری دقیق از لباس های اروپایی می کردند.

در زمان رضا شاه الگو برداری از پوشش غربی به اوج خود رسید. او پس از دیدار از ترکیه و آشنایی با آتاتورک، تصمیم به ایجاد تغییر های بنیادین در الگوی پوشش اقشار عادی جامعه گرفت. در همین راستا دستور به کشف حجاب داد و پوشیدن لباس های متحدالشکل را برای مردان و زنان اجباری کرد.  این لباس ها که شامل کت و شلوار و کلاه پهلوی و برای زنان کت و دامن کلاه فرنگی می شدند نیز کاملا از لباس های غربی الگو برداری شده بودند.

به این ترتیب رفته رفته لباس و پوشش سنتی ایران جای خود را به الگو های غربی داد. این الگو ها به قدری جای خود را در جامعه باز کردند که بعد ها با به وجود آمدن طراحی مد در ایران نیز، لباس ها بر اساس آن ها طراحی و دوخته می شدند.

البته در چند سال اخیر، با افزایش توجه به هویت فرهنگی ایرانی، جای خالی بومی سازی در بسیاری از زمینه ها، از طرف مردم و مسئولین احساس شد. همین امر سبب شد جریان تازه ای در طراحی لباس از سوی طراحان شکل بگیرد. طی این جریان، آن ها دست به طراحی لباس هایی زدند که هم پاسخگوی نیاز های کاربردی جامعه باشد و هم از نظر زیبایی شناسی، هماهنگ با فرهنگ و روحیه ی ایرانی باشد. استفاده از طرح ها و نقوش سنتی و به کار گیری تزیینات و رنگ هایی که در هنر های ایرانی اسلامی به چشم می خورند، ایده های خوبی بوده اند که با اقبال مردم نیز مواجه شدند و زمینه ساز ظهور جریان تازه ای در مد و پوشش روزمره شد.

 

درباره پایگاه اطلاع رسانی ریحانه

دیدگاهتان را بنویسید

*

بیست + هفت =